مدح و شهادت امام هادی (علی النقی) علیهالسلام
کوچِ شبهای تار نزدیک است طِی شود دِی، بهار نزدیک است فصلِ وصلِ نگار نزدیک است دسـتبـوسیِ یـار نـزدیک است نــوکـری را تـو یــادمــان دادی الـــسَّــلامُ عَــلــَیـکَ یــا هـــادی تـن مـا فـرش زیـر پـای تـو شد بــال مـا طـالـب هــوای تـو شـد دل مـا ســاکـن ســرای تــو شـد عـاشـق سُـرَّ مَـن رَءآیِ تـو شـد به ضریحـت قـسـم، گـرفـتـاریم از تـو یک سـامـرا طلـب داریم ســایـۀ عــرش کـبـریـا هـسـتـی ســرپــنـاه فــرشـتـههـا هـسـتـی آیــنـــهدارِ شـــاهِ مــا هــســتــی ای حـسـیـنی که سـامـرا هستی! این شباهت به کربلا، عشق است کُنج ششگوشۀ تو را عشق است غـصـه را تا عـدم بِـکـِش گاهی دور غــمهـا قـلـم بـکـش گـاهـی پیـش چـشـمـم حـرم بکش گاهی دسـت روی دلَـم بـکـش گــاهـی شـیـر نَـفـْسَـم کـنار تو رام است با وجـودت هـمـیـشـه آرام است ریــشــۀ اِنَّــمــا تــویـی قــطـعــاً شــاخــۀ رَبَّــنــا تــویـی قـطـعــاً مـیـوۀ هـر دعــا تـویـی قـطـعــاً "مَـن اَتـاکُـمْ نَـجـا" تـویی قـطـعاً نُـطــق تـو شـرح داده واقعـه را "جـامـعه" رُشد داده جامـعـه را زلـف در دسـت بــاد داری تــو کــشــتـهمُــرده زیــاد داری تــو در کَــرَم اجــتــهــاد داری تـــو جـــود را از جـــواد داری تـــو با تـو نـرخِ کـرم چـه بـالا رفت دست و دلبازیات به بابا رفت! مــاه بــودی، مُـحــاق را دیــدی خــانــهای بـی چــراغ را دیـدی رفـتــهرفـتــه فـــراق را دیــدی غــربـتِ در عـــراق را دیـــدی اُف به هر ناکِسی که پیرت کرد وسـط پــادگــان اسـیــرت کــرد کـاش از غـم دلـت کـبـاب نـبود سـهـم تـو داغ بیحـسـاب نـبـود حـق تـو این هـمـه عـذاب نـبـود جـای تو مـجـلـس شـراب نـبـود بـشکـنـد کـاش دسـت آن نـامرد بیحـیـا مِی به تو تـعـارف کرد وسط هُرم غـم، جهـانت سوخت گُر گرفتی، دل جـوانت سوخت تا خودِ مغـز استخوانت سوخت گرچه از سوز زهر جانت سوخت شکر حق پیکر تو عـریان نیست اهل بیت تـو بی نگهـبـان نیست شـمر تـیغـی به پـیکـرت نکشید آن هـمـه داد بر سـرت نـکـشـید خـنجرش را به حنجـرت نکشید زیور از گـوش دخـترت نکشید هیچکس روی سـیـنهات ننشست حـرمـت خـانـوادهات نـشکـسـت |